Şiir Atı

ben böyle eksik bir hüzün
  inceldiği yerden kopsunlu bir   
      hayatın ince yerinde
bir ispinozun, onu da tanımam ya,
   evet diyelim ki bir ispinozun sol
                                         kanadında
eğreti bir uğur böceğiydim   
      göklerden düşmeden önce
         eşikteki ekmek kırıntısı gibi   
                kalakaldım bismillah…

ben böyle biraz
  oğrun kocamış çocuktum   
      medar-ı maişet derdiyle
         ellerim kalemden önce
           diken kavradı
nazenin bir gül peşinde…

  karangu bir gecenin   
                            alacasında  
                                              bir gün
eyitti babam:

oğul oğul
    sevmezse yürek
            yüz gram ettir  
                       unutma
gir yaz bahçelerine divanın
    sev yaz
          sev yaz
               sevi yaz…

sonra ürkmüştü atı
devamını getiremedi

işte o günden beri
  yani avşar babamın
       gümüş eyerli,
           alev yeleli,
             eşkini yürüyen atı
                 gördüğü ilk karaltıyı
sevgili bilip
    rüzgâr biçip
         fırtına bıraktığında geride

düşündüm

şiir de bir yılkı mıdır
      ele avuca sığmayan…

           atım ürktü
             yaya kaldım babam gibi
               ırladım gidenlerin   
                   ardından
ömrüm yazdığımı silmekle geçti
      dönmedi o pegasus
                           hiç dönmedi…

Mehmet BİNBOĞA

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir