Menekşe ve Koray Kaya, 2 Temmuz 1993’te, Sivas’taki Madımak otelinde çıkarılan yangında, canlarını, boğularak veren iki kardeştir.
İki kardeşin birbirlerine sımsıkı sarılarak son nefeslerini vermeleri es geçilmemesi gereken ayrıntıdır çünkü onlar sadece birbirlerine değil, pratiğe döktükleri fiiller özelinde hayata da sımsıkı sarılmışlardır.
Menekşe Kaya, abla olsa da, psikanaliz literatürüne henüz vâkıf olmamasına rağmen, kardeşine ablalık yapmadığı ve ablalıkla abla olmak arasındaki nüansın bilincinde olduğu için ona sımsıkı sarılmış, Koray Kaya da, ablasında ablalık zaafı görmediği için ondan, ölüm yolculuğuna çıkarken de uzak durmamıştır.
3 Temmuz’dan itibaren, yaşanan facia üzerinde duranlar, daha doğrusu durduklarını sananlar, sözü edilen ayrıntıyı ıskalamışlardır. Bu şaşılacak bir durum değildir çünkü cem’i cümleye hassasiyet dersi veren kahir ekseriyet için önemli olan, sadece ölümden söz etmek değil, aynı zamanda ölümün, felaketin parsasını toplamaktır.
Behçet Aysan ve Metin Altıok adına, onların böyle bir beklentileri olmadığı hâlde şiir yarışması düzenleyenlerin akıllarının ucuna, Menekşe ve Koray Kaya’yı da saygıyla anmak gelmemiştir çünkü gün yüzüne, parsası toplanacak bir eser çıkarmadan bu dünyadan göçmüşlerdir.
Aysan ve Altıok, birçok edebiyatçı gibi, yazdıkları layıkıyla ele alınan isimler değillerdir çünkü sözü edilen kahir ekseriyet için onların Madımak yangınında son nefeslerini vermeleri önemlidir. Ölümleri, Madımak dışında, herhangi bir felaket esnasında gerçekleşseydi, kahir ekseriyetin kızılca kıyameti, Madımak’taki kadar koparmayacağını tahmin etmek için müneccim olmaya gerek yok çünkü başka felaketlerde ya da eceliyle ölüp, aradan günler geçmeden adları hatırlanmayan sürüsüne bereket candan, rahatlıkla söz edilebilir.
Menekşe ve Koray Kaya, heterodoksinin kıymetini özümsemiş, heterodoksiyle bağı olmayanları ötekileştirmeyen bir ailede dünyaya gözlerini açmış olmalarına rağmen, akıllarına onları saygıyla anmayı getirenlerin, heterodoksiyi ön plana çıkarmaları, samimiyetsizlikle açıklanabilir ancak. Zaten, samimiyetsizlik, sanıldığı gibi sadece, Sıradan olmakla itham edilenlere değil, aynı zamanda kitaplar devirmişlere de ait bir özelliktir.
Âşık Mahzuni Şerif’in, Arif Sağ’a yüklendiği Zevzek benzeri bir çalışma, Madımak yangınını, âdet yerini bulsun diye protesto edenlerin kaleminden çıkamamıştır çünkü hem başka fiillerinde olduğu gibi protestolarında da samimiyet yoktur, hem de Âşık Mahzuni Şerif’teki; samimi, hakiki, gözünü budaktan sakınmayan, nalını da mıhına da esirgemeyen duruşun zerresi onlarda istense de bulunamaz. Zaten, getirildiği yeri hak etmeyen, göreve getirilmesinin ardından iki oyuncuyu kapının önüne koyan Levent Üzümcü’den, sırf Gezi Parkı Protestoları sürecinde ön safta arzıendam ettiği için Protestocu çıkaran, onun yanından ayrılmayan, Üzümcü yetmiyormuş gibi, AKP’den son anda CHP’ye geçen sorun yüklü Ekrem İmamoğlu’ndan medet uman, sabah akşam protestodan söz etse de, akıl ve izan mahrumu olmayanı kendisine inandıramaz.
Menekşe ve Koray Kaya, biyolojik bağlamda küçüktüler ama sosyoloji, onların, küçük ve de çocuk olarak görülmelerine izin vermeyecektir. Oysa Kaya kardeşleri görmemekle kalmayıp, Altıok ve Aysan’ın parsalarını şiir yarışmalarıyla toplayanlar yaş almış küçük ve çocukturlar. Bu özelliklerinden kurtulamayacaklarını, teorileri kadar, edebiyata odaklı pratikleri de somutlaştırmaktadır.
İsmet Özel’in “Sivas göklerinde Sırp tayyareleri uçacak mı?” sorusuna itiraz ederek onu cezalandıranların, Madımak’ı bir parsa merkezine dönüştürerek Özel’i haklı çıkarmak için çaba sarf ettikleri söylenebilir.
Üzüntüyü, tanımadığı birisi yaşadığında kahrolma oyunu oynayan, kendisini, Hassasiyet Sahibi Edebiyatçı, Sanatçı değil, parsa avcısı olarak servis etmelidir çünkü hem ona yakışan ikincisidir, hem de parsanın p’sine yaklaşmayan bir hayata imza atan Menekşe ve Koray Kaya’nın ailesine dünyayı dar etmek, edebiyatçı, sanatçı şöyle dursun, kimsenin üstüne vazife değildir.
Mehmet Akif ERTAŞ
Son Yorumlar