Asil bir ailenin kendini her anlamda yetiştirmiş Leyla Hanım. Saraylı torunu aynı zamanda. Yakın çevresinin kendisine ismiyle hitap ettiği, çocuk yetişkin her yaştan dostları olan hayli yaş almış bir hanımefendi Leyla.
Kitaplığımdaki kitapları kolilerken o akşam elime geçti LEYLA’NIN EVİ.
Kapak fotoğrafına baktığımda anladım çok zaman önce okuduğumu. Muhtemelen 2008 yılıydı. Üzerinden çok uzun yıllar geçmesine rağmen o gün bugündür Leyla aklımda hep “YAŞI OLMAYAN KADIN” olarak kalmıştır.
Yaşlanmak, yaş almak, ihtiyarlamak…
Hangisi ile nitelendirildiğimiz tamamen kendimizi ne ile donattığımız ile alakalı zannımca.
Zamanı yakalayabiliyor muyuz, bulunduğumuz çağın insanı olabiliyor muyuz Leyla gibi? Yaşam yolculuğumuzda önemli olan buydu aslında…
Sarı sayfaların kokusunu içime çekmek için kitabı araladığımda not aldığım bir kağıt gözüme ilişti. Asla karalamam kitabın satırlarını. Canı acır sayfalarını kıvırırsam üstelik. Bundan olsa gerek ayraçlara olan düşkünlüğüm de.
Yıllar yıllar sonra kitap arası bir not bulup okumak, o yıllarda yaşadığın şehri, o mevsimi, o günlerdeki duygularını anımsayabilmek geçmişe ne hoş bir yolculuk, değil mi?
O yılların ruh haliyle şu cümleleri kendime not etmişim:
“Bazen insan elinde olmadan, hiç istemediği durumlara sürüklenebiliyor. Daha önce aklından bile geçirmediği hadiselerin tam ortasında buluyor kendini.”
“Madem ki insanlar birbirine acı veriyordu, o zaman en güzel şey hayata meydan okumak ve mutlak bir yalnızlığı seçmekti.”
“Hayat böyleydi işte, önceden planlanan biçimde ilerlemiyordu.”
“İnsan bir şeyi yitirmeye görsün, gerçek değeri o zaman ortaya çıkıyordu demek ki.”
“Kitaplar olmadan insanların ne yapacağını bilmesi olanaksızdı.”
Kitaptan not aldığım cümleler beni az da olsa hüzünlendirse de yüzümde tarifi mümkün olmayan bir hoşnutlukla kapattım zihnimden hiç silinmeyen Leyla’nın hayatını.
Kendimize dair sözlerimiz eksilmesin, cümlelerimiz hiç bitmesin.
Sağlıcakla.
Huzurla.
Ve her daim kitaplarla.
Ülkü OLCAY
Son Yorumlar