“Durup dururken şu dünyaya ne olmuştu?
Onun bu kadar delirdiği, zıvanadan çıktığı şimdiye
ne görülmüş ne de duyulmuştu.”
Yaşar Kemal
İnsan, yaşadığı dünyaya her geçen gün biraz daha yabancılaşıyor. Kalabalıklar büyürken anlam küçülüyor. Herkes bir yere yetişme telaşında; ancak nereye gittiğini bilenlerin sayısı giderek azalıyor. Değerler sessizce yer değiştiriyor: sabır geri çekiliyor, hız öne çıkıyor. İnsan, kendini hatırlamadan yaşamayı öğreniyor; düşünmeden, durmadan, sorgulamadan.
Şöhret artık bir sonuç değil, başlı başına bir amaç hâline geliyor. Görünmek, olmakla karıştırılıyor. Unvanlar insanın önüne geçiyor, makamlar karakterin yerini alıyor. Para, yalnızca bir araç olmaktan çıkıp hayatın ölçüsüne dönüşüyor. İnsan; ne kadar kazandığıyla, ne kadar yükseldiğiyle, ne kadar tanındığıyla değerlendiriliyor. Ancak herkesin tanıdığı biri olmak kolay olanıdır; asıl zor olan, insanın kendini tanımasıdır. Bu yolda ilerleyen insan, geride bıraktıklarını çoğu zaman fark etmiyor.
Bu bitmeyen hırs, dünyayı da yoruyor. Daha fazlasını isteyen insan, toprağı dinlemeden kazıyor; suyu düşünmeden tüketiyor. Doğa, sessiz kaldığı için güçlü sanılıyor. Oysaki sessizlik, çoğu zaman tükenişin en derin dilidir. İnsan sahip olma arzusuyla yaşarken, ait olma duygusunu kaybediyor. Ve ait olmadığını, korumaya da değer görmüyor.
En tehlikelisi ise bütün bunların sıradanlaşmasıdır. Haksız kazanç başarı, sertlik güç, duyarsızlık akıllılık sayılıyor. İnsan, başkasının acısına bakıp “benim işim değil” dediğinde dünya biraz daha kararıyor. Vicdanın sustuğu her yerde, düzen yalnızca ayakta duruyor gibi görünür fakat alışılan her yanlış, çöküşü biraz daha görünmez kılar.
Yine de insanın içinde bastırılamayan bir huzursuzluk büyüyor. İnsan, her şeye rağmen, hayatı anlamlandırırken eksilen bir şeyler olduğunu hissediyor. Unvanlar doyurmuyor, para susturmuyor, şöhret içteki boşluğu örtmüyor. Dünya bu hırslarla bozuluyor. İnsan durup düşünmeyi hatırladığında yönünü değiştirme ihtimali hâlâ var. Gerçek kazanım, yükselmekte değil; bütün bu karmaşanın içinde insan kalabilmekte saklıdır.
Metin KAZAN
Son Yorumlar