Düşmüşüm İnsanın Ocağına Ben

Bakma, yaralıyım, biraz da kırgın
Sığındım duvarın kucağına ben.
Sırtımda yaralar ve ağır yüküm
Düşmüşüm insanın ocağına ben!

Bir zaman kıratlık var idi serde
Dört nala giderdim dağda, derede
İnsanın olduğu bu kara yerde
Kul oldum alçağın alçağına ben.

Bahar geldi geçti görmedim bile
Yeşil derelere varmadım bile
Yaz mıdır, kış mıdır sormadım bile
Atıldım cehennem sıcağına ben.

Öyle yorgunum ki insandan yana
Merhametten yana, vicdandan yana
Korksam da razıyım , diyorum sana
Celladın o keskin bıçağına ben.

Orhan ARAS

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir