Yazmak, çoğu zaman içe doğru yapılan uzun bir yolculuğun dış dünyada bıraktığı izdir. Her yazar kendi sessizliğinden, kendi karanlığından ve kendi hakikatinden yola çıkar; zamanla bunlardan bir dünya kurar. İçten Kozmosa, yazarların bu yaratım serüvenine iki soru eşliğinde yaklaşmayı amaçlıyor. Çünkü bazen bir yazarı anlamak için bütün kitaplarını okumak yerine, doğru iki soruyu sormak yeterlidir.
İç dünyanızdaki duygu ve düşünceleri özgün bir anlatı evrenine dönüştüren yazarlık yolculuğunuz nasıl şekillendi?
Benim yazarlık yolculuğum aslında kelimelerle değil, insanlarla başladı. Çocukluğumdan beri dinlediğim hikâyeler, köy odalarında anlatılan hatıralar, büyüklerimin yüzlerinde gördüğüm sevinçler ve hüzünler bende derin izler bıraktı. Zamanla fark ettim ki her insan kendi içinde anlatılmayı bekleyen bir hikâye taşıyor.
Yazmak, benim için hayata tutunmanın ve hafızayı korumanın bir yolu oldu. Özellikle Anadolu insanının sessiz kahramanlıkları, aile bağları, kayıpları, özlemleri ve umutları kalemimi besleyen en önemli kaynaklar arasında yer aldı. İçimde biriken duygu ve düşünceler, zamanla hikâyelere dönüştü. Yazdığım her metinde biraz çocukluğumu, biraz memleketimi, biraz da bana emanet edilmiş insan hikâyelerini yaşatmaya çalışıyorum.
Belki de bu yüzden kurduğum anlatı evreninin merkezinde insan vardır. Çünkü inanıyorum ki insan, hatıraları sustuğunda ölür. Yazmak ise hatıralara yeniden ses vermektir.
Yazdığınız onca hikâye, karakter ve dünyanın merkezinde yer alan; hâlâ da peşinden gitmeyi bırakmadığınız temel soru nedir?
Yazdığım her hikâyenin derinlerinde dolaşan soru aslında çok sade:
“İnsan, nereden geldiğini unutmadan nasıl yaşayabilir?”
Benim hikâyelerimde karakterler çoğu zaman geçmişleriyle, kökleriyle, aileleriyle ve vicdanlarıyla hesaplaşırlar. Çünkü insanın kim olduğunu anlamasının yolu, nereden geldiğini hatırlamasından geçer.
Babaların çocuklarında bıraktığı izler, bir sülalenin hafızası, bir şehrin ruhu, bir köyün sessizliği ya da bir insanın yıllarca içinde taşıdığı özlem… Ben hep bunların peşinden gittim. Çünkü insanı insan yapanın başarılarından çok, taşıdığı hatıralar olduğuna inanıyorum.
Bu yüzden bugün de yazarken aynı sorunun peşindeyim: İnsan değişen dünyanın içinde özünü, hafızasını ve hikâyesini nasıl korur? Yazdığım her hikâye, bu soruya verilmiş yeni bir cevabı arama çabasından ibarettir.
Güzel sorularınız için çok teşekkür ederim. Yazarlığa ve yazma serüvenine dair düşüncelerimi paylaşma fırsatı verdiğiniz için ayrıca memnun oldum. Çalışmalarınızda kolaylıklar diliyorum.
Sevgi ve selamlarımla…
Biz teşekkür ederiz.
Muaz ERGÜ
Sümer TEK
- 1976’da Kayseri’nin Koçcağız köyünde doğdu.
- İlkokulu Kayseri ve Ankara’da, ortaokul ve liseyi ise Alanya’da tamamladı.
- Alanya Turizm Meslek Lisesi Halkoyunları Ekibi’nde ekip başı olarak görev yaptı; bu süreçte il, bölge ve Türkiye şampiyonlukları kazandı.
- Öğrenim hayatı boyunca yüzme, basketbol, voleybol ve motosiklet sporlarıyla ilgilendi.
- Etimesgut Belediyesi Hanım Faaliyetleri Merkezi’nde Fatma Korkmaz’dan tezhip meşk etti; eserleriyle çeşitli sergilere katıldı.
- Çocukluk yıllarında annesinin dokuduğu halılardaki motiflere duyduğu ilgi, onu geleneksel el sanatlarına yöneltti. Bu doğrultuda el nakışı (Türk işi), makine nakışı ve yöresel kıyafet dikimi alanlarında eğitim aldı.
- Zamanla bu kültürel birikimini hikâyelerine taşıdı.
- İlk metinlerini sosyal medyada paylaşan yazarın eserleri; Söğüt, Kayıp Kayıt, Türk Edebiyatı, Altı Sütun, Ayarsız, Oğuzname, Eşsiz Fanzin, Anka, Kardeş Kalemler ve Kurgan Edebiyat dergilerinde yayımlandı.
- Ötüken Neşriyat’tan yayımlanan Efeli Hayriye ve Mi Yayınları’ndan çıkan Lordlar Apartmanı adlı hikâye kitaplarının yazarıdır.
- Evli ve dört kız annesi olan Sümer Tek, Türkiye Yazarlar Birliği ile Türk Ocakları Kuşlukta Yazarlar Topluluğu üyesiyidir.
Türk kültür mirası taşıyıcı ve Tanıtılmasına yaptığınız katkılardan dolayı tebrik edrim. Ömrüne ve kalemine bereket olsun inşaAllah!