Anneler Günü

Çocukluğum çok korumalı bir ortamda geçmişti benim. Bu, her ne kadar büyük bir şans gibi görünse de hayatı anlamak ve okuyabilmek noktasında insanı oldukça geride de bırakan bir durum. Hâl böyle olunca ben de hayatı okumakta biraz geç kaldım. Her aileyi mutlu, her anneyi fedakâr ve iyi kalpli zannettim. Henüz hayatın karanlık ve acımasız yüzünü tanımamıştım. Anneler Günü de benim için her özel gün gibi şahane şeyler ifade ediyordu. Vefakâr annelerimizin yıl boyu kesintisiz sundukları hizmetler karşısında şımartıldıkları tek bir günü bugün. O gün annelere çeşitli hediyeler alınır, insanlık için anlamsız ama anneler için çok anlamlı birkaç resim karalanır ve anneler mutlu edilir, bu gün de böylece geçip giderdi. Sonra evlenip çoluk çocuk sahibi oldum, ilk defa anne olarak Anneler Günü’ne girmenin heyecanını duydum. Annelik muhteşem bir duyguydu ve bu duyguyu yaşadığım için kalbim minnetle doluydu. Ama aklıma çocukları olmayanlar geldi birden, duyduğum bu mutluluktan utandım, bu duyguyu yaşayamayanlar için hep çokça dua ettim. Ne de olsa hayatın imtihan bir yüzü de vardı ve ben de artık bu imtihan dünyasını iyiden iyiye tanıyordum.

Hayat hızla akıp geçerken çok yakın bir arkadaşımın annesi vefat etti. Onun üzüntüsünü, acısını içimde yaşadım; ne de olsa kız çocukları için anne hayattaki her şey demekti. Annesiz kalmak “duvarsız kalmak” gibi bir şeydi benim için, ne zaman bir yere yaslanmaya kalksam artık sırtım boşluğa gelecekti. Anneler Günü o yıl gelip çattığında yüreğim yangın yerine döndü, “Ne kadar zor annelerini kaybetmiş olanlar için…” diye düşündüm. Herkes annesiyle mutlu mesut beraberken, paylaşımlar yaparken, annesini kaybetmiş olanların canları kim bilir ne kadar acıyacaktı. Aslında gençliğimde de çok yakın bir arkadaşımın annesi ölmüştü, çok üzülmüştüm ama gençliğin verdiği toylukla bu ayrıntıları  düşünmek hiç aklıma gelmemişti. Bu sefer Anneler Günü’nün en çok annesini kaybetmiş olanlar için zor olduğunu düşündüm.

Bir yandan hayat devam ediyor hepimizi eleğinden bir bir geçiriyordu. Bu esnada bambaşka insanlar, bambaşka hikâyeler de dâhil oldu hayatıma. Dünyada ne çok zorluk, ne çok acı varmış oysa. Misal, bana göre anneler hep bir melektir; evlatları için saçını süpürge eder, iki eli kanda olsa evlatlarının yanında olur. Oysaki hayatın gerçekliği bambaşkaydı. Annesi hayatta olup da annesiz olan ne çok insan vardı bu ülkede hatta dünyada. Kimi anneler çeşitli bahanelerle çocuklarını terk ediyor, kimisi hayattayken dünyayı evladı için cehenneme çeviriyor, kimisi de evladını kendi hayatını kolaylaştıracak bir araç olarak görüyordu. Hepsi de evladından önce kendini düşünüyor, kendini önemsiyordu. Bunlar,  benim tanıdığım anne modeline ne kadar da zıttı. Çocukluğumda tanıdığım en kötü anne modeli sadece çocuğunu döven ama dövse de sonsuz derecede çocuklarına bağlı ve düşkün bir anneydi oysa…

Sonra düşündüm belki de en çok bu anneye sahip olan çocukların canını acıtıyordur bu özel gün. Hayatta olmasına rağmen çocuklarının hayatlarını zorlaştıran bu kadınlar, ne kadar da derin yaralar bırakıyorlardı. Artık her Anneler Günü’nde aklıma bunlar da geliyor, için için sızlıyor yüreğim. Kendi annem için şükrederken bile bir utanma duygusu yaşıyorum…

Öte yandan iyi bir anneye sahip olmuş ve annesi hâlen hayatta olan insanların yaptığı kutlamaya da bu daha şanssız kesimin daha çok öfkeyle yaklaştığını görüyorum. Oysa şu anda yaşıyor olsalar da pek çoğumuz biliyoruz ki bu hayat döngüsü içerisinde pek çok kişi annesinin acısına şahit olacak ne yazık ki… Bırakalım da o insanlar anneleri hayattayken bu özel günü dilediklerince kutlasınlar. Kendi yasımızla onları da gömmek istemeden, herkesin dilediği gibi yaşayabileceği bir alanı olsun. Hatta ileriki yıllara hatıra kalsın sosyal medya hesaplarında. Hayat öyle de böyle de bir şekilde geçip gitmekte zaten… Bize kalan bu hayatı nasıl değerlendireceğimiz…

Şahika Can AKIN