Bir Cıngıl Gibi Sanki Hayat, Yaşamımız Birer Reklam…

Yaşamakta olduğumuz bu zamanlarda hayat bir cıngıl gibi. Her çalındığında, her söylendiğinde, her kulak verildiğinde insanî olanı biraz daha tüketen, insanî olan o sessiz ve derin şarkının sesini biraz daha bastıran bir cıngıl… Geçip gittiğinde ardında derin bir boşluk, bir manasızlık bırakan bir cıngıl. Bütün sahte renkleriyle, sesiyle, şaşaasıyla, imajlarıyla gerçek olanın üzerine boca edilen bir gürültü. Bu gürültünün, bu parıltının içinde yitip giden insanoğlunun kadim şarkısı…

Artık insanoğlunun kendine ait bir dünyası, kendini tanıdığı, kendine doğru derinleştiği bir yolu yok. Bütün yollar kayboluşa çıkıyor. Yollar yalan, yollar kandırıyor… Kana kana su içecek, yürek susuzluğunu dindirecek çeşmeler yok. Çeşmeler suskun, sebiller yorgun, pınarlar kurumuş, kurnalar kırılmış…

Menzili yitik, kervansarayı yağmalanmış bir serüvenin yolcuları gibiyiz. Menzile ulaştıracak ulaktan haber yok. Bir kâbustan düşen gulyabaniler tarafından sarılmış bir dünyada yaşıyoruz. Bilmediğimiz, bilemeyeceğimiz bir kâbusta gibiyiz. Hafızamız, zihnimiz, muhayyilemiz rehin alınmış.

Hikmete, tevekküle, tefekküre dalan bir hafıza-i beşer yok artık. Düşünmenin, akletmenin, hissetmenin coşkusunda yükselme imkânını yitirmiş gibiyiz. Enformasyon bombardımanıyla allak bullak olmuş bir zihin dünyası var şimdi. Bir dekadans çağındayız; dekadansını yükseliş zanneden bir gaflet uykusunda uyuyor insan. Kendini bilmekten, kendine bakmaktan yoksun bir insan…

Bir kışın kışlağında ikame eyliyor varlığımız. Aşkın ve acının yakan, eriten, yeniden yapan ikliminin cemresi düşmüyor toprağa. Aşkın narında yanan, acının ocağında pişen, var olmanın endişe mektebinde olgunlaşan bir gönlü yok dünyanın. Dünyanın gönül iklimi paramparça.

Kendini bilememenin, kendine bakamamanın boşluğunda asılı duruyor zamanın zembereği. İnsan kendi boşluğunda asılı, kendi anlamsızlığında sarhoş. Ayık değil günümüz insanı. Tuhaf bir sarhoşluk, bir serkeşlik hâli… Garip bir kendinden geçmişlik. Dokunamıyor kimse kaderine, kader kimseyle söyleşmiyor. Yapay bir kader ağına takılmış, mukadderatın bütün tesirlerinden arındırılmış steril hayatlar yaşıyoruz. Hayatlarımız bir başkasının hayatına değmiyor. Bir diğeriyle aramızda görünmez çizgiler, sınırlar var.

İnsan olma, beşerin kirlerinden arınma cehdinde elimizden tutup bizi insan-ı kâmile doğru yolculuğa çıkaracak, bize yol olacak, yol açacak kimseler görünmüyor nefes alacağımız duraklarda. Herkes başka bir şeyin peşine takılmış. Yalan dünya, yalancı dünya, avuçlarımızda bütün gerçekleri kaybettiriyor bize. Elimizden tutacak bir kıssamız, masalımız, hikâyemiz yok. Bütün masallar modern cinlerin işgali altında. Teknik, bütün kıssalarımızı esir almış. Ağlayınca gözyaşını silecek ninniler bile susmuş. Ninniler suskun. Çocukluğun “kırık ayaklı tahta at”ı yüreğinden yaralanmış!…

Hayat bir cıngıl gibi. Her duyulduğunda insanı biraz daha kandıran, oyalayan, ona büyük sorular sormayı unutturan bir cıngıl.

Renklerin, reklamların, imajların çılgın çağrıları esaret altına alıyor her şeyi. İnsan, gerçeklikten uzak, sanal, uyuşturucu, ruhsuz, estetik dışı bir dünyaya hapsediliyor. Modern hurafelerin gölgesinde putperestler ve ikonlar yaratılıyor her dem. Karşı konulamaz bir hırsın ve haz arayışının içinde kayboluşun trajedisi…

İnsanın kadim bir masalı yok artık demiştik. Bir eğlencesi de yok. İnsani yükselişi besleyen, sembollerle yoğunlaştırılmış kadim eğlence türleri ve eğlenme biçimleri, ruhsuz ve mekanik bir eğlence endüstrisinin sömürgesine terk edilmiş. İnsanlar eğlenmiyor artık; insanlıklarından çıkarak özlerindeki çamurun içinde yitip gidiyorlar. Şarkılar, müzik, insanın elinden tutup onu varoluşun yollarında gezdirmiyor. Gönlümüze hüznün ve acının yağmurlarını yağdıran şarkılar yok artık. Bir yağmur altında ağlayamıyoruz…

Dur durak bilmeden eğlenmek… Sınırsızca, sonsuzca eğlenmek… Ruhu dillendiren ve dinlendiren her türlü ritüelden kaçıp tepişmek… Günümüzün eğlence endüstrisi, pagan gelenekleri yeniden üreterek eğlence adı altında kitleleri efsunluyor. Baştan ayağa modern hurafelerin ve tüketim ilahlarının çılgın ayinlerine kurban edilen kitleler var şimdi. Kendi gerçeğinden fersah fersah uzak kitleler…

Bir süpermarket tezgâhı gibi modern dünyamız. Her şey tezgâhta. Görünür, şeffaf. Günümüz insanı kendinden başka her şeye ilgili ve yakın. Tezgahta olan her şeyle yakından alakalı; en uzak olduğu, en az tanıdığı ise kendisi. Hareketler, tavırlar, yaşantılar tamamen başkasına göstermeye ve başkasının görmesine dayalı. Her şeyin şeffaf olduğu, her türlü sınırın ortadan kalktığı, görselliğin ve görünmenin krallığını ilan ettiği bir dönem… Her şeyin bir fiyatı, bir bedeli var ama değeri yok. İnsanın kalbine değecek bir şey yok çünkü. Kalbe değen bir değer yok.

Her şey tezgâh. Tezgâhta her şey. Mahremiyet yok, masumiyet yok. Mahremiyetin, masumiyetin yitirilişi var. Başkasının mahremiyet sınırına girenlerin yüzünün kızarmadığı, utanmanın unutulduğu, utanmamaktan utanmayanların pişkinliğinde yok olan bir utanma duygusu var.

Her şey tezgâh. Gül alınıp gül satılmıyor modern dünyanın tezgâhlarında, pazarlarında. “Gülden terazi” hele hiç kurulmuyor.

Bir reklam cıngılındayız modern dünyada. Hepimiz birer istatistikî veriyiz. Tüketim raporlarındaki sayılardan ibaretiz.

Her insanın kendine ait bir hikâyesi yok artık. Tüketim toplumunun şehir efsaneleri var. Mekanik metinlere hapsedilmiş tek bir kaderi var bütün insanlığın. Tek bir hikâye…

Masalımız yok, hikâyemiz yok, defter ü divanımız paramparça…

Hayatlar bir reality show’da başlıyor, bir magazin programında büyüyor ve bir haber bülteninin canlı yayınında sona eriyor.

Muaz ERGÜ

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir