Farsça ve Arapça kelimelerden bir terkip, bir zamanlar dilimizde çok kullanılırdı. Kendinden yetişen bitkiler için “Allah bitirmiş” manasında bir ifade idi. Bu ifade bir de kendi kendine alim kisvesiyle dolaşanlar için kullanılır idi. Hocası olmadan hocalık yapanlar, teâlüm ehli.
İlim, sabır ve sebat isteyen bir iş, çoğusu gibi. Terzilikte dahi bir çıraklık dönemi var. Usta, çırağına ne yapacağını değil, ne yapmayacağını tembihler. Âlim, ne yapılacağından çok ne yapılmayacağını bilen kişidir. Bugün mezheplere demediğimiz kalmazken halen hanefilik deyince akan suların durulmasının ardında o derin miras yatar. Ebu Hanife en azından bir ustadır.
Modern toplum, hüda-i nabit âlimlere biraz yol verdi doğrudur. Fakat bu zatların zaman duvarında geçmişe doğru gidince dikkatinizi çekmesi gereken bir vektörsüzlüktür. Sabitleri yoktur bu insanların. Hocası olmayan, diz çözmekten bacağı uyuşmayan, dirseği çürütmeyen, hesap verme korkusu yaşamamış bir insan bütün hataları kendisi yapmak zorunda kalır. O yüzden de topluma faydaları olmaz.
Âniden çıkan bir kasırga gibidir onlar. Konuştuklarında her şeyi darmadağın ederler, her şeyi yıkıp geçerler onlar gittiklerinde peşlerinde eser değil enkaz kalır.
O yüzden ilimde nesep önemlidir. Bilgiyi google’dan değil bir insandan almak esastır.Kitaplarla konuşamazsınız, tartışamazsınız ama hocanızla çat-a-çat tartışırsınız. [Ben öyleydim. Neredeyse her bir şeye itiraz ederdim. ]
O tartışmalarda çok farklı bilgileri, tecrübeleri edinirsiniz ve gün gelip iş başa düştüğünde üzerinizdeki cübbenin içinde kurşun geçirmez bir yeleğin varlığı size güven verir. Ben bu konuyu tartışmıştım.
Hüda-i nabitler tartışamaz, dikteleşmek isterler. Hakikat benim, hak benim, doğru benim, hepinizin tavsiye edilen tüketim tarihi geçti demek pek bir hoşlarına gider fakat bir şeyi akledemezler. Benden geriye ne kalacak?
Kendinden olma alimlerin eseri de nefesi de kalmaz, Yıkıntılarının arasından gelip geçenler ruhlarına fatiha dahi okumaya erinirler.
Ahmet BAYRAKTAR
Son Yorumlar