İnsanın uçma özentisi malumdur. Süleyman’ın rüzgara binip diyar diyar gezmesi bir mucize olarak anlatılır durur. Fakat hepsinden öte bir kuş bakışı tarifimiz vardır ki ideal insanı tarif eder.
Ayakta duran varlık olarak insanın sabiteleri onun şahsiyetini oluşturur. Kimin ne olduğu kadar ne olmadığı onun ayaklarının değdiği yerle alakalıdır. Buna konum bilgisi de diyebiliriz.
Kişinin ilmi, ahlaki değerleri ayaklarını değdirdiği yerle dosdoğru alakalıdır. Herkes şu dünyada ayaklarını sığdıracak bir yer arar ve bulur. Sonra bunu düşünür. Acaba doğru yerde miyim? İllet edici, ağrı verici bir virüstür acaba. Eskilerin soğuk tarifi gibi kıl gibi girer, dağ gibi çıkar. O zaman işte kanatlanma zamanı gelmiştir.
İnsanı kanatlandıran iki şey vardır. Ölüm hissi ve İlim. Kişi bildikçe kanatlanır. Ufku genişler. Biraz da kibirlenir. Sonra arada yere inip “hey insanlar siz gerizekalısınız” dediğinde taşlanır ve aklı başına gelir.
“Hey gerizekalılar” hitabı din diline “hey müşrikler” olarak çevrilir. Evet, kişi bildikçe toplumdaki sapkınlıkları, asılsızlıkları, saçmalıkları daha fazla teşehhüt eder lakin insan her zaman uçamaz. Kuş değildir. Eğer yanındakilerle konuşacaksa konması gereklidir.
Peki ne olacak? Peygamberi dinleyip, insanlara akılları kadar konuşacağız. Biz biliyoruz, görüyoruz diye kanatsızların ve dahi ayaksızların gramajla ölçülen akıllarına göre kelimeler vereceğiz.
Evet, kitle cahildir, idraksizdir fakat kitleyi oluşturan insanlar her zaman yalnız başına daha doğru kararlar verebilirler. O yüzden kamusal alanlarda insanlara şirk, küfr yaftası vururken biraz daha temkinli davranmakta fayda var.
Şunun garantisini verebilirim ki buraya yazdıklarımızdan dolayı hiç kimse hidayete ermeyecektir. Fakat hidayetine giden yolda bir kıvılcım çaktırma ihtimalimiz vardır. O küçük kıvılcımı sıçratmak için bütün ormanı yakmanın âlemi yok. Ayaklarımızın sabit olması lazım ki kanatlarımız yorulduğunda sağ salim konabilmeye gücümüz olsun.
Ahmet BAYRAKTAR
Son Yorumlar