Yazmak, çoğu zaman içe doğru yapılan uzun bir yolculuğun dış dünyada bıraktığı izdir. Her yazar kendi sessizliğinden, kendi karanlığından ve kendi hakikatinden yola çıkar; zamanla bunlardan bir dünya kurar. İçten Kozmosa, yazarların bu yaratım serüvenine iki soru eşliğinde yaklaşmayı amaçlıyor. Çünkü bazen bir yazarı anlamak için bütün kitaplarını okumak yerine, doğru iki soruyu sormak yeterlidir.
İç dünyanızdaki duygu ve düşünceleri özgün bir anlatı evrenine dönüştüren yazarlık yolculuğunuz nasıl şekillendi?
Sanırım kişiyi en çok çocukken yaşadıkları şekillendiriyor. Özellikle dengesiz ve kaotik bir ortamda büyüyen çocukların kendilerini güvende hissedebilmesinin yollarından biri de başkalarının duygularını okumayı öğrenmek oluyor. Sesleri ve sessizlikleri, tepkileri ve tepkisizlikleri. Belki biraz da bu yüzden ben de daha çocukken insanlardaki en ufak değişimleri bile kollar ve bunlar üzerine biraz fazla düşünürdüm. Öte yandan, sürekli tetikte olmanın ve fazla düşünmenin getirdiği kaygı, kişiyi başkalarından uzaklaştırabiliyor. İçimde pek çok fikir ve gözlem birikiyordu, başkalarıyla paylaşamadıklarımı kâğıt ve kaleme döküyordum.
Belki de zamanla gelişen içine kapanık mizacım yüzünden olacak, başkalarının da sessizliklerime kendi anlamlarını yükleyip bana karşı önyargı geliştirebildiklerini fark ettim. Bunun bendeki dönüştürücü etkisiyle, insanları yargılamaktan çok anlamaya çalıştım. Bu nedenle, hem kendi yazdığım hem de üzerine yazdığım hikâyelerde büyük olaylar kadar o olayların ardındaki duygu kırılmalarının peşine düşüyorum. Yüksek sesli çatışmalardan çok, insanların birbirlerini yanlış anladıkları, sustukları veya birbirlerine ulaşamadıkları anların izini sürmek ilgimi çekiyor.
Lisede felsefe hocam, “Kaderimiz adımızda mı gizli?” diye retorik bir soru yöneltmişti bana. Üniversitedeyken de başka bir felsefeci, bir adımın Öykü (anlatan), öbür adımın Gizem (gizleyen) olmasındaki anlama ve bunların birbirini nasıl tamamladığına dikkat çekmişti. Dışarıdan bakıldığında sessiz biri olabilirim ama içim anlatılmayı bekleyen hikâyelerle dolu. Öykü ile Gizem benim için birbirine karşıt değil, birbirini mümkün kılan iki sözcük.
Yazdığınız onca hikâye, karakter ve dünyanın merkezinde yer alan; hâlâ da peşinden gitmeyi bırakmadığınız temel soru nedir?
Bence her şey bir anlam arayışı. Ama ben bir anlam aradığım için yazmıyorum. Anlam arayan insanın düştüğü hâller ilgimi çekiyor: Kendisiyle kurduğu ilişki; kırıldığında veya kaybettiğinde tutunduğu hikâyeler; kendini korumak için başvurduğu yalanlar; var olabilmek için, “Ben varım” diyebilmek için, varlığını dayatmak için zorladığı sınırlar, başkalarının varlığını yok sayacak kadar ileri gidebildiği anlar, etmekten çekinmediği zulümler…
Kendime en çok da şunu soruyorum: İnsan kendini var etmeye çalışırken neden bu kadar sık başkasının varlığına zarar veriyor?
Ayrıca, karakterleri anlamaya çalışırken biraz da kendimi anlamaya çalışıyorum. Yazmak benim için kesin cevaplar bulduğum değil, bir sorunun peşine takılmışken kendimi bambaşka soruların peşinde bulduğum bir alan.
Teşekkür ederiz.
Muaz ERGÜ
Öykü Gizem GÖKGÜL
- İstanbul’da doğdu; İstanbul, Zonguldak ve Konya’da büyüdü.
- Lisans eğitimini Boğaziçi Üniversitesi Mütercim-Tercümanlık Bölümü’nde tamamladı.
- Yüksek lisans eğitimini İstanbul Bilgi Üniversitesi Sinema ve Televizyon Bölümü’nde (Senaryo) tamamladı.
- Şiir, deneme ve öyküleri Varlık, Sözcükler, Öykü Gazetesi, yeni e, Sin Edebiyat, Oggito, Altı Yedi, İshak Edebiyat, Edebiyat Haber ve Libre Kültür’de yayımlandı.
- Kitap incelemeleri Varlık, BirGün Kitap, Gazete Duvar, Parşömen, Altı Yedi, Sin Edebiyat, Buluntu Kutusu ve K24’te yayımlandı.
- Film incelemeleri Beyazperde, Parşömen, Vesaire, Bir Dünya Film, K24 ve Libre Kültür’de yayımlandı.
- TimeOut İstanbul, ZİP İstanbul ve Veg & Nature’da röportajların yanı sıra seyahat, müzik ve doğa konulu yazılarıyla yer aldı.
- AltKitap Öykü Ödülü ve HAYTAP Sokağımızın Hayvanı Fotoğraf Ödülü aldı.
- Kitap ve film altyazısı çevirdi.
- Çevirmen ve editör olarak çalışıyor.
Son Yorumlar